Naar de kapper …

Gisteren gingen de honden naar de kapper. Reeds de derde keer voor Airco! Ik wist dat hij er braaf zou zijn en er bovenop héél veel deugd van zou hebben dit keer. Hij heeft héél veel last van haarverlies en zou dus enorm genieten van het ontwollen, zijn haren tussen de kussentjes (die ’t Ventje wel regelmatig bij knipte) waren toch dringend aan een grondige verzorging toe, ook zijn oren zouden uitgekuist en bijgeknipt worden … kortom hij zou er weer heel netjes uitzien.

Hoe ’t ons Mie zou vergaan? Daar zat ik het meest mee in! Ze is al niet zo te vinden voor een borstelbeurt en al zeker niet voor een pooticure. Hier thuis gaat ze dan op haar rug rollen en onderwerpt ze zich meteen. Maar nu twijfel ik hoe langer hoe meer en de laatste tijd lijkt het meer op spelen (met de voeten rammelen).

Ik vertelde de trimster dat ze wat aan de bange kant is en dat ze waarschijnlijk zou gaan huilen omdat ik weg zou gaan! Severine vertelde me dat ze eerst werk zou maken van Airco en ondertussen Mie zou laten wennen aan de toestellen en omgeving. Met een ietswat bang hart liet ik ze achter.

Gelukkig was ik toch niet alleen (want zonder honden loop ik de muren op). Ik snelde naar huis want even later zou de fysiotherapeut komen en nog niet veel later kwam de technieker van Telenet. Die constateerde dat mijn modem niet meer werkte zoals het hoorde en hij heeft hem vervangen door een veel kleiner bakje! En nog niet veel later kwam Chester hier binnen gewandeld samen me Lien en natuurlijk plunderde hij onmiddellijk de speelgoeddoos en liep hij onmiddellijk te paraderen met een gescheurde handdoek en vele ballen. Toen hij genoeg had van al dat showen deed mijnheertje een dut op Airco zijn slaapplekje …

Even later zouden we om eten gaan, daarna naar de dvd-theek om de film “Marley and me” waarbij we later die avond op het einde van de film letterlijk zaten de huilen! We gingen ook nog naar de bank en snelden daarna achter de honden en onderweg ontdekten we dan de zak chips die we kochten uit de winkeltas gevallen was en dat er een blauwe auto was overgereden. Daar gingen onze chips …. .

Bij de kapster aangekomen zagen de honden er piekfijn uit. Ik was haast vergeten hoe wit mijne Witte wel niet was! En ook Mieke was een schoonheid! Nette haren, nette oortjes, lieve mooie pootjes die al onmiddellijk op mijn schoot kwamen! Wat was ik blij dat ze gelukkig was en niet bang was. In het begin had ze wat angst maar Broereman had zijn taak om haar te kalmeren goed gedaan. Hij was immers haar grote voorbeeld!

Na het afrekenen was het bezoek van Chester de grote verrassing … honden gelukkig en natuurlijk het Vrouwtje dan ook hé! Wat was ik gelukkig dat de roedel weer compleet was!

Mijn ventje is al een weekje in verlof bij me

Mijn ventje is al een weekje in verlof bij ons. Ik blij natuurlijk want “de grote deugeniet” kan het niet laten om er toch voor te zorgen ik in het grote bed mag slapen. Spijtig dat er altijd zo water van uit de lucht valt , brrrrrrr altijd nat. Er is dan ook eens bezoek gekomen die blijven slapen zijn. Ik zag Anneke maar die had zo een andere 4 potig dier bij ipv Froufrou (mijn vriendinneke). Ventje heeft me dan uitgelegd dat Froufrou terug bij Hachiko is om verder opgeleid te worden voor assistentiehond. Zal Froufrou later nog terug zien dan. Dat ander 4 potig diertje word opgeleid voor mensen die niks kunnen zien (blindgeleidehond). Wel iets anders dan mijne grote broer. Awel het is ook een lief dierke (ze noemt Ayla) en van het merk (ras zegt mijn ventje) Gordon Setter.

Nog maar 5 maand (een snotneuske zegt mijn ventje). Zag geen snot aan haar neus (denk ventje weer rare woorden zegt tegen me).

De cowboys zijn de zaterdag ook geweest met Duck en Snoepie. Amai zeg die zijn zo zot van mij , altijd krijg ik mooie aaikes en lieve woordjes. Terwijl de woefjes speelden , speelden die volgrassen (volwassen zegt het ventje) scrabble. Ventje had kunnen winnen als hij er niet altijd voor zorgde dat hij de anderen meehielp om meer punten te maken. Zaterdag zijn we dan naar Sint Denijs Westrem geweest voor Gentse Stroppentreffen. Was in de school te doen waar ventje nog schoolgelopen heeft in de jaren (..). Allemaal brommers van het grote soort (Moto’s). En lawaai maken wi.

Als Broerke of ik eens blaffen is het direkt van: “Silence”.

Ramona en Yosca waren er ook en Nicnac ook. Dan nog een babyhondje (amai zo klein)

en een hondje die iemand helpt die niet goed horen kan (soms heb ik dat hondje nodig want ik hoor soms ook niet wat ventje me verbied hihihihi). En vandaag heb ik koekjes verdiend. Ik moest potjes oprapen en in de speelbak leggen.

Broerke hielp me wel maar ben fier op mezelf dat ik het 5 maal achter elkaar deed. Leer al veel bij hoor. Lieve pootjes, likjes en aboikes voor al mijn lieve vrienden.

Ik hoorde Samson vragen aan mijnheer de burgemeester wat een “glazensnoeper” betekende. Het bleek “bazenpoeper” te zijn. Zou iets te maken hebben met 3K’s of zo iets. Ventje moest er zo om lachen maar ik begrijp er geen ballen van. Oude ventjes humor denk ik , maar niet zeggen tegen mijn ventje hoor.

Mieke aan het woord

Donderdag de 29ste werd ik 1 jaar . Wat ben ik blij dat ik dit kan vieren met het ventje , het vrouwke en grote broer. Hihi, ‘tventje … hij moet werken , dus werken om centjes te verdienen voor een cadeautje voor zijn kleine muis. Vorige zaterdag was een rare dag. Vrouwke en broereman waren gaan wandelen , en ventje zei tegen me , “kom we zijn ook schuppes”. Ik keek hem aan met de vraag “is een schuppes groter dan een konijn?”. Toen ik zag hij mijn leibandje nam wist ik het al , we gaan wandelen

Een baantje die ik weinig doe, en opeens veel 4 poters en 2 poters (mensen noemt dat). Opeens zoveel fietsen die voorbij reden. En grote brommers met een blauw licht erop , in de lucht veel heilige scoters (helikopters volgens mijn ventje). Zonder mijn ventje me iets vroeg , ging ik op mijn poep zitten. Ventje zei dan “Mieke zit” maar ik zat al. Hij keek me aan en opeens riep hij “flinke meid”. Ventje … je leert me nu al enkele tijd dat als jij stilstaat , ik op mijn poep moet zitten. Of weet je dat niet meer ? Soms is mijn ventje een vergeetkous wi. Heb wel mijn oogjes uitgekeken naar die andere honden die zo mooi niet luisteren zoals ik doe. Mijn ventje was zeer fier op me. Kreeg zelfs 3 koekjes als we thuis kwamen.

Mijn vrouwke heeft natuurlijk ook meegeholpen die maanden dat ik nu veel mooier naast de persoon loop. Enigste foutje ik nog maak is , dat ik nog altijd blaf naar andere honden. Maar na een silence moppel ik nog een beetje , zie dan de smile op mijn ventje zijn gezicht. Ik kijk hem extra lief in de ogen en hopla ventje is weer verliefd op zijn kleine meid. (Hihihi goed van ik hé).
Mooiste moment nu van de dag is ‘s avonds als mijn ventje in de relaxzetel zit. Dan kom ik graag op zijne schoot liggen.

Kan ik me nestelen als een baby in zijn armen. Ik geniet ervan ,maar mijn ventje ook hoor. Hij is dan zo fier op zijn klein meideke. Ik krijg dan zoveel streelkes en kusjes.Ik ben soms een deugenietje zeggen ze, maar mijn ventje een grotere hoor. Vrouwke leert me dat ik op mijn kussen moet slapen terwijl Airco wel in bed mag! Ik vind dat niet eerlijk.

“Foto is wel dat broereman het wel mag voor een kuffelmomentje met mijn vrouwke“.’s nachts mogen we niet meer in bed. Maar mijn ventje (de lieve sloeber) die fluistert achter me ,zodat ik toch op het bed spring en me dan kom nestelen in zijn armen, ik duw wat met mijn pootjes (zodat het vrouwke wat opschuift,en ik meer plek heb).

Denk mijn ventje zoveel mogelijk bij mij wil zijn omdat hij me alleen in het weekend zie. Ik begrijp mijn ventje wel , ik ben ook zo graag zoveel mogelijk bij hem. Ik weet dat zowel mijn ventje als mijn vrouwke en grote broer me zeer graag zien. En velen die op bezoek komen vinden me een leuke meid.Ik weet dat ik met mijn poep in de boter gevallen ben . En toon dat altijd als ik kwispel. Dat zien ze graag want naar het schijnt, kwispelt mijn staartje niet alleen maar gans mijn lichaam (hihihi).

En nu voorbereiding voor de 4 daagse van de ijzer. 4 dagen achter elkaar 16 km stappen. En ook reclame maken voor Hachiko. Zal trainen worden en hopen dat ik het zal kunnen. Soms ben ik niet zekers van mezelf. Maar dan helpen mijn ventje en vrouwke me wel.

Tot de volgende keer . Lieve likjes van de kleine Mie (kapoentje).

Ze doet het goed

Het is weer even geleden dat er iets over Mieke is geschreven … Maar, wat doet ze het goed, ondanks haar jonge leeftijd en haar puberstreken en natuurlijk haar hyperactiviteit bewees ze de afgelopen weken dat ze ook rustig kan zijn wanneer gevraagd.

Zo ging ze afgelopen weken mee naar een ziekenhuis, ze mocht mee binnen als ze geen hinder zou veroorzaken en zich even voorbeeldig zou gedragen als haar “broereman” Airco. En ze deed het zeker niet slecht. ZELFS perfect.

Afgelopen dinsdag kwam duo-hond Xtra op bezoek en mocht ze samen met hem en Airco genieten van een uurtje en half genieten. Het was dan ook héél mooi om ze samen te zien crossen! De dag erop zou ze voor het eerst met mij en Airco mee gaan naar de les foto en- camerabewerking, en daar liet ze zich ook van haar beste kant zien. Ze bleef maar liefst 4 uur rustig liggen … “wie had dat gedacht”… Ik zeker niet, ik kon alleen maar hopen, dat het goed zou gaan.

En ze deed er zelfs nog een schepje bovenop! Na de les zou ik samen met mijn moeder naar de kebabzaak gaan, en ook daar bleef ze rustig liggen. Echt kei blij was ik toen ze samen met ons kwispelend de zaak verliet. En om dat te belonen gingen we de honden verrassen met alweer enkele uurtjes losloopfun.

Zaterdag laatstleden hielp ze samen met haar broereke de boodschappen uit de auto te laden. Wat deed ze super haar best, en ze kwam keurig brengen wat ze van haar ventje had gekregen. En dat was niet alles wat ze zaterdag deed, ze toonde haar ventje voor het eerst hoe goed ze los loopt en in de buurt blijft. Ze ging zonder blikken of blozen mee naar de kermis en genoot van het spelen met de Deense Dog Phi Phi en Chiwawa kruising Dotje. Amaai vrouwke, zo ne grote hond Phi Phi, en zo een klein Dotteke, Dotje!

Nu gaan we de volgende week er weer in vliegen. En dan volgt er misschien weer een blogje van deze kleine meid, die al grootse dingen doet.

Op logement in cowdogstyle

Omdat vrouwtjelief dinsdag naar Antwerpen ging om er samen met Airco, Ann en Froufrou een demonstratie te geven, ging ik op logement bij de cowboys en hun honden Duck en Snoepy.

Ik amuseerde me enorm en ik croste héél veel rond in de tuin, lekker spelen met Duck en de bal. De video’tjes die Danny maakte spreken boekdelen. Het was LEUK!

Natuurlijk miste ik Aircootje en daarom zocht ik steun bij Danny, ik volgde hem overal waar hij naartoe zou gaan. Ik moet nog gaan geloven dat ik een stalker ben. Ik liet hem geen seconde gerust. Nou, is het niet leuk? Een hulphond en een stalkingshond? Een volgertje en een schatje . Ik vind het perfect!

Toen ik dinsdagavond terug bij Aircootje was was ik wel blij, al miste ik de sneeuw, de tuin, Danny en Veerle ook wel een beetje erg veel. De nacht volgde maar ik kon de slaap niet vatten.

Piepen, janken, rondjes draaien, ik deed het allemaal. Vrouwtje dacht ik aandacht zocht maar ik moest nodig naar buiten.

Woensdagmorgen spurtte ik samen met Airco naar buiten en voor vrouwtje naar de les vertrok deed ik maar liefst 10 keer kaka. En na de les ging ik nog 3 keer. Behoorlijk veel maar geen echte diarree te vinden! Wat was er mis?

Na wat gebel naar de dierenarts denken we dat ik niet tegen de sneeuw kan. Ik heb er veel te veel van gegeten. Wist ik veel dat dat niet mag, ik ken het pas!

Vandaag donderdag, gaat het al beter …. Ik moest nog maar twee keer naar buiten. Vrouwtje hoopt dat mijn krampjes weg zijn en dat ik genezen ben.

Ik hoorde gisteren het ventje aan de telefoon en die vertelde dat Veerle & Danny nog eens op bezoek zullen komen. Yihaaaa! Brengen ze dan mijn hoed mee? Ik ben die daar vergeten …. . Vergeetkous dat ik ben!

Bedankt alvast voor de goede zorgen. Als Kootje nog eens weg moet en ik niet mee kan, mag ik dan alstublieftieciwoef nog eens komen slapen? Jullie hebben een héél zacht bed.

Mieke meets Cooper

Maandag was het een leuke dag. Ja, ik mocht samen met Cooper (en baasje Lindsey) en Aircootje gaan crossen aan provinciaal domein De Gavers.

Cooper is een kruising labrador x Husky en al onmiddellijk bij het binnenkomen in ons appartementje toonde hij zich van zijn liefste kant en liet hij zich volop knuffelen door mijn vrouwtje en hij was NIET bang van haar rolstoel, stoer zenne!

Alleen in de auto , besloot ik dat ik niet in de bench, noch op de achterbank wou dus kroop ik traag maar zeker dichter naar voor en zat ik voor je het wist op vrouwke’s schoot, weliswaar in een rare houding, mij kennende.

Toen we bij De Gavers aankwamen was het even puzzelen over hoe we zouden lopen (wie links en wie rechts) want anders liepen we de rolstoel voor de voeten en dat is niet echt handig!

Airco toonde Cooper hoe je moet loslopen en terugkomen, ook ik deed het super en ik toonde Lindsey dat ik kan apporteren en ik bracht geregeld iets mee, ik vond af en toe iets interessant. Smeet ze het weg? Dan ging ik er vlotjes weer achteraan, tot … het in de vuilbak belande ….

Het was een koude aangename dag en we hopen met z’n allen dat we dat nog eens kunnen over doen .. Misschien wel aan zee? En Lindsey, nogmaals bedankt voor de KONG!

“onder”

Na de “blijf” oefening leer ik ook het commando “onder”. Dat wil zeggen ergens onder liggen en blijven liggen wat er ook rond me gebeurt. Of het nu vrouwtje (of iemand anders) me roept, of er nu een kat passeert, of als de poetsvrouw passeert met een hoop emmers en natte dweilen … het mag me niet deren. Ik moet mooi op mijn plaatsje blijven liggen.

In onderstaand filmpje demonstreer ik hoe ik mooi onder de bureau blijf liggen terwijl Airco mag genieten van een lekkere KONG en ik negeer zelfs een komhier van mijn vrouwtje. *stiekem fier op mezelf*

Paardjes kijken

Nee, heb het er niet voor, voor gevleugelde beesten, dieren dat me (dreigend) aankijken en vooral veel groter zijn dan ik. Maar vandaag zou ik samen met Airco en het vrouwtje toch die uitdaging aangaan. Beuuuuh, toeme!
Tijdens het wachten op onze chauffeur was ik zeer flink. Ik leer al doende het commando “plaats” en volg netjes wat Airco doet. Och gosj, wat is ie toch een held!

Éenmaal ginder aangekomen wilde ik maar al te graag snuffelen maar dat zou alleen maar in mijn dromen gebeurt zijn. Ik moest doen wat Airco deed en dat was mooi volgen aan de lijn. Ik werd er al helemaal humeurig van.

Nadat we beiden een toertje vol aandacht door de cafetaria hadden gelopen mochten we heel even crossen in de piste van de manage. Even hollen achter broereman, om ter vlugst bij het vrouwtje, elkaar voorbij rennen en in volle vaart tegen elkaar aan knallen maar daarna vloog ik aan de leiband, en nee, dat wou ik dus niet, zelfs mijn kauwbotje interesseerde me niet!

Toen Thinkie binnenkwam kreeg ik het helemaal op mijn heupen en ik vond er niets beter op dan te blaffen mèt mijn beentje in mijn muil. Ik moet zeggen: da’s niet simpel. Als vrouwke zich op de rug van het paard begaf, deed ik het helemaal in mijn broek maar stoere Mie als ik ben wou het niet toegeven en ik ging nog harder blaffen kwestie van mijn vrouwke te verdedigen tegen het grote monster. Maar hoe lang ik het ook zou volhouden, ik kreeg zelfs regelmatig een “silence” te horen en tot overmaat van ramp pikte broer Koo mijn botje (hij at het niet op maar paradeerde er wel de hele tijd mee) was dit zijn manier om me duidelijk te maken dat ik moest zwijgen?

Pas toen ik zweeg kwam vrouwtje terug en kreeg ik na even terug flink te zijn uiteindelijk een koekje. Mijn beentje ging terug in haar handtas en wordt bewaard tot een volgende keer. Ik moest maar flinker zijn, zei ze, terwijl ze over haar benen wreef. Ik stak mijn neus dicht tegen haar aan “heeft het grote paard je pijn gedaan? … zie je wel, ik moest je verdedigen.”

Als we terug naar huis reden ging ik op vrouwke haar voeten liggen, en deed ik een hazenslaapje. Dat paard, die geuren, alle indrukken die er waren … een hond wordt daar zo moe van … thuis gekomen installeerde ik me onder den bureau en ik dutte verder in … wat een dagje was me dat vandaag ….

Blijf

Zes weken was het ventje hier (in herstelverlof) en al die tijd oefende ik op het houden van oogcontact, het hierkomen, het zitten aan een zebrapad, het neerliggen, het neuzen (met mijn neus iets aanraken en/of ergens tegen duwen) en het allerbelangrijkste : de BLIJF oefening.
Ik moet zitten en ter plaatse blijven wachten tot ik mijn naam en een verlossend woordje hoor. Best wel vreemd hoor. Zolang ik mijn ventje zie en in de gaten kan houden heb ik nergens last van … dan blijf ik indien nodig uren en doe ik zelfs een dutje.

Maar … er is nog werk aan de winkel … . Want ook al is hij nog maar het hoekje om, ik wil al onmiddellijk gaan kijken waar hij (nu weer) zit. Ik kan met moeite wachten op het verlossende woordje. Al lukt het me (soms) al wel (redelijk goed). En dat verdiend dan wel af en toe een koekje of een ravot-momentje met Aircootje.

Zotte kronkel

Wanneer ventje in de douche zit en vrouwtje geen tijd voor me heeft omdat ze even bezig is, speel ik. Hoe spelen? Met wat dan wel? Met een bal(letje) natuurlijk. Ik ben er verzot op. Een duwtje met de neus en rennen maar.

Je ziet, ik heb af en toe een zotte kronkel in de kop!