Op logement in cowdogstyle

Omdat vrouwtjelief dinsdag naar Antwerpen ging om er samen met Airco, Ann en Froufrou een demonstratie te geven, ging ik op logement bij de cowboys en hun honden Duck en Snoepy.

Ik amuseerde me enorm en ik croste héél veel rond in de tuin, lekker spelen met Duck en de bal. De video’tjes die Danny maakte spreken boekdelen. Het was LEUK!

Natuurlijk miste ik Aircootje en daarom zocht ik steun bij Danny, ik volgde hem overal waar hij naartoe zou gaan. Ik moet nog gaan geloven dat ik een stalker ben. Ik liet hem geen seconde gerust. Nou, is het niet leuk? Een hulphond en een stalkingshond? Een volgertje en een schatje . Ik vind het perfect!

Toen ik dinsdagavond terug bij Aircootje was was ik wel blij, al miste ik de sneeuw, de tuin, Danny en Veerle ook wel een beetje erg veel. De nacht volgde maar ik kon de slaap niet vatten.

Piepen, janken, rondjes draaien, ik deed het allemaal. Vrouwtje dacht ik aandacht zocht maar ik moest nodig naar buiten.

Woensdagmorgen spurtte ik samen met Airco naar buiten en voor vrouwtje naar de les vertrok deed ik maar liefst 10 keer kaka. En na de les ging ik nog 3 keer. Behoorlijk veel maar geen echte diarree te vinden! Wat was er mis?

Na wat gebel naar de dierenarts denken we dat ik niet tegen de sneeuw kan. Ik heb er veel te veel van gegeten. Wist ik veel dat dat niet mag, ik ken het pas!

Vandaag donderdag, gaat het al beter …. Ik moest nog maar twee keer naar buiten. Vrouwtje hoopt dat mijn krampjes weg zijn en dat ik genezen ben.

Ik hoorde gisteren het ventje aan de telefoon en die vertelde dat Veerle & Danny nog eens op bezoek zullen komen. Yihaaaa! Brengen ze dan mijn hoed mee? Ik ben die daar vergeten …. . Vergeetkous dat ik ben!

Bedankt alvast voor de goede zorgen. Als Kootje nog eens weg moet en ik niet mee kan, mag ik dan alstublieftieciwoef nog eens komen slapen? Jullie hebben een héél zacht bed.

Mieke meets Cooper

Maandag was het een leuke dag. Ja, ik mocht samen met Cooper (en baasje Lindsey) en Aircootje gaan crossen aan provinciaal domein De Gavers.

Cooper is een kruising labrador x Husky en al onmiddellijk bij het binnenkomen in ons appartementje toonde hij zich van zijn liefste kant en liet hij zich volop knuffelen door mijn vrouwtje en hij was NIET bang van haar rolstoel, stoer zenne!

Alleen in de auto , besloot ik dat ik niet in de bench, noch op de achterbank wou dus kroop ik traag maar zeker dichter naar voor en zat ik voor je het wist op vrouwke’s schoot, weliswaar in een rare houding, mij kennende.

Toen we bij De Gavers aankwamen was het even puzzelen over hoe we zouden lopen (wie links en wie rechts) want anders liepen we de rolstoel voor de voeten en dat is niet echt handig!

Airco toonde Cooper hoe je moet loslopen en terugkomen, ook ik deed het super en ik toonde Lindsey dat ik kan apporteren en ik bracht geregeld iets mee, ik vond af en toe iets interessant. Smeet ze het weg? Dan ging ik er vlotjes weer achteraan, tot … het in de vuilbak belande ….

Het was een koude aangename dag en we hopen met z’n allen dat we dat nog eens kunnen over doen .. Misschien wel aan zee? En Lindsey, nogmaals bedankt voor de KONG!

“onder”

Na de “blijf” oefening leer ik ook het commando “onder”. Dat wil zeggen ergens onder liggen en blijven liggen wat er ook rond me gebeurt. Of het nu vrouwtje (of iemand anders) me roept, of er nu een kat passeert, of als de poetsvrouw passeert met een hoop emmers en natte dweilen … het mag me niet deren. Ik moet mooi op mijn plaatsje blijven liggen.

In onderstaand filmpje demonstreer ik hoe ik mooi onder de bureau blijf liggen terwijl Airco mag genieten van een lekkere KONG en ik negeer zelfs een komhier van mijn vrouwtje. *stiekem fier op mezelf*

Paardjes kijken

Nee, heb het er niet voor, voor gevleugelde beesten, dieren dat me (dreigend) aankijken en vooral veel groter zijn dan ik. Maar vandaag zou ik samen met Airco en het vrouwtje toch die uitdaging aangaan. Beuuuuh, toeme!
Tijdens het wachten op onze chauffeur was ik zeer flink. Ik leer al doende het commando “plaats” en volg netjes wat Airco doet. Och gosj, wat is ie toch een held!

Éenmaal ginder aangekomen wilde ik maar al te graag snuffelen maar dat zou alleen maar in mijn dromen gebeurt zijn. Ik moest doen wat Airco deed en dat was mooi volgen aan de lijn. Ik werd er al helemaal humeurig van.

Nadat we beiden een toertje vol aandacht door de cafetaria hadden gelopen mochten we heel even crossen in de piste van de manage. Even hollen achter broereman, om ter vlugst bij het vrouwtje, elkaar voorbij rennen en in volle vaart tegen elkaar aan knallen maar daarna vloog ik aan de leiband, en nee, dat wou ik dus niet, zelfs mijn kauwbotje interesseerde me niet!

Toen Thinkie binnenkwam kreeg ik het helemaal op mijn heupen en ik vond er niets beter op dan te blaffen mèt mijn beentje in mijn muil. Ik moet zeggen: da’s niet simpel. Als vrouwke zich op de rug van het paard begaf, deed ik het helemaal in mijn broek maar stoere Mie als ik ben wou het niet toegeven en ik ging nog harder blaffen kwestie van mijn vrouwke te verdedigen tegen het grote monster. Maar hoe lang ik het ook zou volhouden, ik kreeg zelfs regelmatig een “silence” te horen en tot overmaat van ramp pikte broer Koo mijn botje (hij at het niet op maar paradeerde er wel de hele tijd mee) was dit zijn manier om me duidelijk te maken dat ik moest zwijgen?

Pas toen ik zweeg kwam vrouwtje terug en kreeg ik na even terug flink te zijn uiteindelijk een koekje. Mijn beentje ging terug in haar handtas en wordt bewaard tot een volgende keer. Ik moest maar flinker zijn, zei ze, terwijl ze over haar benen wreef. Ik stak mijn neus dicht tegen haar aan “heeft het grote paard je pijn gedaan? … zie je wel, ik moest je verdedigen.”

Als we terug naar huis reden ging ik op vrouwke haar voeten liggen, en deed ik een hazenslaapje. Dat paard, die geuren, alle indrukken die er waren … een hond wordt daar zo moe van … thuis gekomen installeerde ik me onder den bureau en ik dutte verder in … wat een dagje was me dat vandaag ….

Blijf

Zes weken was het ventje hier (in herstelverlof) en al die tijd oefende ik op het houden van oogcontact, het hierkomen, het zitten aan een zebrapad, het neerliggen, het neuzen (met mijn neus iets aanraken en/of ergens tegen duwen) en het allerbelangrijkste : de BLIJF oefening.
Ik moet zitten en ter plaatse blijven wachten tot ik mijn naam en een verlossend woordje hoor. Best wel vreemd hoor. Zolang ik mijn ventje zie en in de gaten kan houden heb ik nergens last van … dan blijf ik indien nodig uren en doe ik zelfs een dutje.

Maar … er is nog werk aan de winkel … . Want ook al is hij nog maar het hoekje om, ik wil al onmiddellijk gaan kijken waar hij (nu weer) zit. Ik kan met moeite wachten op het verlossende woordje. Al lukt het me (soms) al wel (redelijk goed). En dat verdiend dan wel af en toe een koekje of een ravot-momentje met Aircootje.

Zotte kronkel

Wanneer ventje in de douche zit en vrouwtje geen tijd voor me heeft omdat ze even bezig is, speel ik. Hoe spelen? Met wat dan wel? Met een bal(letje) natuurlijk. Ik ben er verzot op. Een duwtje met de neus en rennen maar.

Je ziet, ik heb af en toe een zotte kronkel in de kop!

De losse halsband

Daarnet ging ik samen met broer Airco “ons ding” gaan doen. Aircoo’tje mocht los terwijl ik een les kreeg in het mooi volgen. Maar het wilde niet vlotten, ik moest zo dringend dat ik mijn behoefte op de verkeerde plaats deed en tot overmaat van ramp kreeg ik het zot in mijne kop en wilde ik zo vlug mogelijk bij Airco zijn die al tot op het pleintje was gelopen. Toen ik er na enkele minuten ook aankwam wachtte meneer ons flink op.

Vrouwke liet me los en beval Airco om op een “plaats” te blijven zodat ik nog verder mijn ding kon doen. Toen ik klaar was liet ik me weer flink aanlijnen en mocht Airco zijn plaats verlaten om rustig terug naar huis te gaan terwijl ik het vervolg van “het mooi aan de lijn lopen” verder instudeerde. Ik deed het goed tot ik plots ontdekte dat de halsband wat was uitgerekt en ik kon me dus alleen aflijnen. Vrouwke zag me zo vlug als een pijl uit een boog rennen. Verbaasd maar streng genoeg hoorde ik een “non!!!!” Ik besloot dan maar om naar huis te rennen in plaats van op de koffie te gaan bij de buren.

Ondertussen zag ik Airco al achter me aan lopen, ik wilde spelen maar daar stond zijn hoofd niet naar. Hij blafte aan de deur en ik besloot flink te gaan zitten en mee te blaffen! Ons bazinnetje zag haar kans schoon en ze lijnde me weer aan. We werden beloond omdat we zo flink hadden geblaft en ik, ik besloot flink mee te lopen voor het laatste stukje om langs de voordeur (langs de straatkant) naar de binnen de gaan.

Eind goed al goed dus en ventje verwisselde de uitgerekte halsband met een passende halsband en zo kan ik straks terug veilig op pad!

Dankje mijn liefste ventje!

Een bed dient om te knuffelen

Het is zo heerlijk om ’s morgens bij het ontwaken heerlijk te knuffelen bij de baasjes. Wanneer ’t ventje vroeg opstaat mogen Airco en ik bij ’t vrouwke knuffelen. Zalig is dat! Vaak komt ’t ventje gewoon nog even gezellig meedoen. Maar dan, ben ik pas echt door het dolle heen en steek ik Airco aan om van het gezellige bed een oorlogsveld te maken.

Zo spring ik van het bed haal ik een trektouw, spring ik vol overgave terug bij de hoop, en grom, trek en kef ik er wat op los. Airco is meestal nog niet direct “in the mood” om mee te doen. Die probeert te slapen of geniet van ’t vrouwke haar knuffels. De sloeber … .

Nadat het knuffel-uurtje over is moet Airco de telefoon halen zodat ’t vrouwke hulp kan bellen om haar te helpen verzorgen bij het ochtendtoilet. Terwijl Airco nog een extra beloningsknuffel krijgt, neem ik de telefoon al terug af en breng hem naar het ventje. Misschien krijg ‘k van hem dan ook een knuffel? Nee?

Nadat het geslaagd is om de nodige hulp te voorzien begin ik aan mijn zoektocht. Waar liggen er T shirts, broeken, gsm’s en dergelijke zodanig dat ik mijn knuffels kan verdienen. Ik kan namelijk niets zien liggen op een plaats waar het niet hoort.

Ondertussen wordt er flink geoefend met de koppelriem? Koppelriem? Ja dat is een leiband waar twee halsbanden aan kunnen gehangen worden zodat Airco en ik samen kunnen gaan wandelen. Eerst werd er geopperd dat Airco aan de buitenkant liep zodat ik niet zou gaan trekken en Airco daarmee in de fout zou lokken, maar vrouwke is van dat idee teruggekomen. Nu wil ze dat ik net als Airco mooi meeloop zoals aan een enkele riem en gewoon af en toe naar haar opkijk zonder haar voorbij te steken. Ik mag lopen waar ik wil: naast, voor of achter Airco, het is vrouwke eender als ik maar niet ga snuffelen of dingen opeet van de grond of me laat afleiden door zielige Rockey, de golden van de buren die hele dagen naar ons kijkt met een blik die ons zegt “mag ik mee doen? Ik wil ook wat aandacht. Ik ben alleen thuis”.

Na de dagelijkse trainingssessies van en naar het “pipi-plein” dekt ventje na het ontbijt het bed op. En daar wil ik natuurlijk bijzijn. Wanneer hij daarna de was opplooit en alles op bed legt om daarna alles ordelijk in de kast te steken ben ik minder akkoord. Ik “pik” wel eens een washandje of ik ga er met een handdoek vandoor. Wanneer ik dan “ewel Mieke …” hoor, ga ik kwispelend terug afgeven wat ik “gestolen” heb. Dat zouden alle boefjes moeten doen, niet?

’s Avonds wanneer de nacht nadert kruipt vrouwke doorgaans toch eerder in bed. Airco heeft dan een niet onbelangrijke taak namelijk ’t ventje zijn plaatsje verwarmen terwijl hij nog een laatste knuffelsessie cadeau krijgt. Ik hou dan mijn bazinnetje haar voeten warm. Ook niet onbelangrijk, want die koude voetjes, die zijn niet handig. Niet voor haar, niet voor ons en het is al zeker niet aangenaam als’t ventje dan dicht tegen haar aankruipt en even later een halve meter omhoog springt “nondedoeme, wat een ijsklompen, heb je toch”.

Je ziet, zelf, ik als huishond, heb al heel wat taken hier in huis. Ik heb het hier getroffen en dat besef ik maar al te goed hoor.

Wij wensen jullie

Prettige feesten toe!

Willy & Mireille Airco & Mieke

Eten, eten en nog maar eens eten

Met de kerstdagen voor de deur hoor ik niks anders op de radio dan… “Wat kunnen de mensen klaarmaken? Op welke wijze? Hoe moet jij jouw bordje versieren? Welk voorgerechtje? Welke aperitief kan er worden geserveerd? Welk dessert past er bij mijn gerecht?”

Ik begrijp de mensen niet. Waarom zijn ze zo gestrest? Waarom moet alles zo perfect? Wat is er gaande? Iedereen haast zich om toch nog het juiste cadeautje te vinden voor hun moeder, vader, broer zus, of eventuele partner.

Ikzelf blijf er rustig onder. Voor mij hoeft al die drukte niet. Er word veel met me geknuffeld en gespeeld, ik mag af en toe een deugnietje zijn, ik leer alle dagen wel iets nieuws en ik krijg hopen aandacht.

Nu hoor je me niet zeggen dat eten niet belangrijk is hé! Maar ik maak me er niet druk in, want baasje heeft gezegd dat als ik braaf ben, er iets speciaals volgt. Wat dat is … dat weet ik niet! Maar ondertussen hou ik het bij mijn brokjes!

Ik ga mooi zitten en ik kijk eens schattig naar ‘t ventje en denk: “komaan man!!! Laat me nu eens aanvallen!”

Ventje zegt: “dat is een flinke zit meisje, Mieke ….”

Ventje laat me nog een pootje geven, eens omrollen of eens liggen. Daarna komt dan “Mieke … OKE”