Éenmaal ginder aangekomen wilde ik maar al te graag snuffelen maar dat zou alleen maar in mijn dromen gebeurt zijn. Ik moest doen wat Airco deed en dat was mooi volgen aan de lijn. Ik werd er al helemaal humeurig van.

Nadat we beiden een toertje vol aandacht door de cafetaria hadden gelopen mochten we heel even crossen in de piste van de manage. Even hollen achter broereman, om ter vlugst bij het vrouwtje, elkaar voorbij rennen en in volle vaart tegen elkaar aan knallen maar daarna vloog ik aan de leiband, en nee, dat wou ik dus niet, zelfs mijn kauwbotje interesseerde me niet!

Toen Thinkie binnenkwam kreeg ik het helemaal op mijn heupen en ik vond er niets beter op dan te blaffen mèt mijn beentje in mijn muil. Ik moet zeggen: da’s niet simpel. Als vrouwke zich op de rug van het paard begaf, deed ik het helemaal in mijn broek maar stoere Mie als ik ben wou het niet toegeven en ik ging nog harder blaffen kwestie van mijn vrouwke te verdedigen tegen het grote monster. Maar hoe lang ik het ook zou volhouden, ik kreeg zelfs regelmatig een “silence” te horen en tot overmaat van ramp pikte broer Koo mijn botje (hij at het niet op maar paradeerde er wel de hele tijd mee) was dit zijn manier om me duidelijk te maken dat ik moest zwijgen?

Pas toen ik zweeg kwam vrouwtje terug en kreeg ik na even terug flink te zijn uiteindelijk een koekje. Mijn beentje ging terug in haar handtas en wordt bewaard tot een volgende keer. Ik moest maar flinker zijn, zei ze, terwijl ze over haar benen wreef. Ik stak mijn neus dicht tegen haar aan “heeft het grote paard je pijn gedaan? … zie je wel, ik moest je verdedigen.”

Als we terug naar huis reden ging ik op vrouwke haar voeten liggen, en deed ik een hazenslaapje. Dat paard, die geuren, alle indrukken die er waren … een hond wordt daar zo moe van … thuis gekomen installeerde ik me onder den bureau en ik dutte verder in … wat een dagje was me dat vandaag ….

Vrouwke liet me los en beval Airco om op een “plaats” te blijven zodat ik nog verder mijn ding kon doen. Toen ik klaar was liet ik me weer flink aanlijnen en mocht Airco zijn plaats verlaten om rustig terug naar huis te gaan terwijl ik het vervolg van “het mooi aan de lijn lopen” verder instudeerde. Ik deed het goed tot ik plots ontdekte dat de halsband wat was uitgerekt en ik kon me dus alleen aflijnen. Vrouwke zag me zo vlug als een pijl uit een boog rennen. Verbaasd maar streng genoeg hoorde ik een “non!!!!” Ik besloot dan maar om naar huis te rennen in plaats van op de koffie te gaan bij de buren.

Ondertussen zag ik Airco al achter me aan lopen, ik wilde spelen maar daar stond zijn hoofd niet naar. Hij blafte aan de deur en ik besloot flink te gaan zitten en mee te blaffen! Ons bazinnetje zag haar kans schoon en ze lijnde me weer aan. We werden beloond omdat we zo flink hadden geblaft en ik, ik besloot flink mee te lopen voor het laatste stukje om langs de voordeur (langs de straatkant) naar de binnen de gaan.

Eind goed al goed dus en ventje verwisselde de uitgerekte halsband met een passende halsband en zo kan ik straks terug veilig op pad!

Zo spring ik van het bed haal ik een trektouw, spring ik vol overgave terug bij de hoop, en grom, trek en kef ik er wat op los. Airco is meestal nog niet direct “in the mood” om mee te doen. Die probeert te slapen of geniet van ’t vrouwke haar knuffels. De sloeber … .

Nadat het knuffel-uurtje over is moet Airco de telefoon halen zodat ’t vrouwke hulp kan bellen om haar te helpen verzorgen bij het ochtendtoilet. Terwijl Airco nog een extra beloningsknuffel krijgt, neem ik de telefoon al terug af en breng hem naar het ventje. Misschien krijg ‘k van hem dan ook een knuffel? Nee?

Nadat het geslaagd is om de nodige hulp te voorzien begin ik aan mijn zoektocht. Waar liggen er T shirts, broeken, gsm’s en dergelijke zodanig dat ik mijn knuffels kan verdienen. Ik kan namelijk niets zien liggen op een plaats waar het niet hoort.

Ondertussen wordt er flink geoefend met de koppelriem? Koppelriem? Ja dat is een leiband waar twee halsbanden aan kunnen gehangen worden zodat Airco en ik samen kunnen gaan wandelen. Eerst werd er geopperd dat Airco aan de buitenkant liep zodat ik niet zou gaan trekken en Airco daarmee in de fout zou lokken, maar vrouwke is van dat idee teruggekomen. Nu wil ze dat ik net als Airco mooi meeloop zoals aan een enkele riem en gewoon af en toe naar haar opkijk zonder haar voorbij te steken. Ik mag lopen waar ik wil: naast, voor of achter Airco, het is vrouwke eender als ik maar niet ga snuffelen of dingen opeet van de grond of me laat afleiden door zielige Rockey, de golden van de buren die hele dagen naar ons kijkt met een blik die ons zegt “mag ik mee doen? Ik wil ook wat aandacht. Ik ben alleen thuis”.

Na de dagelijkse trainingssessies van en naar het “pipi-plein” dekt ventje na het ontbijt het bed op. En daar wil ik natuurlijk bijzijn. Wanneer hij daarna de was opplooit en alles op bed legt om daarna alles ordelijk in de kast te steken ben ik minder akkoord. Ik “pik” wel eens een washandje of ik ga er met een handdoek vandoor. Wanneer ik dan “ewel Mieke …” hoor, ga ik kwispelend terug afgeven wat ik “gestolen” heb. Dat zouden alle boefjes moeten doen, niet?

’s Avonds wanneer de nacht nadert kruipt vrouwke doorgaans toch eerder in bed. Airco heeft dan een niet onbelangrijke taak namelijk ’t ventje zijn plaatsje verwarmen terwijl hij nog een laatste knuffelsessie cadeau krijgt. Ik hou dan mijn bazinnetje haar voeten warm. Ook niet onbelangrijk, want die koude voetjes, die zijn niet handig. Niet voor haar, niet voor ons en het is al zeker niet aangenaam als’t ventje dan dicht tegen haar aankruipt en even later een halve meter omhoog springt “nondedoeme, wat een ijsklompen, heb je toch”.

Ik begrijp de mensen niet. Waarom zijn ze zo gestrest? Waarom moet alles zo perfect? Wat is er gaande? Iedereen haast zich om toch nog het juiste cadeautje te vinden voor hun moeder, vader, broer zus, of eventuele partner.

Ikzelf blijf er rustig onder. Voor mij hoeft al die drukte niet. Er word veel met me geknuffeld en gespeeld, ik mag af en toe een deugnietje zijn, ik leer alle dagen wel iets nieuws en ik krijg hopen aandacht.

Nu hoor je me niet zeggen dat eten niet belangrijk is hé! Maar ik maak me er niet druk in, want baasje heeft gezegd dat als ik braaf ben, er iets speciaals volgt. Wat dat is … dat weet ik niet! Maar ondertussen hou ik het bij mijn brokjes!

Ik ga mooi zitten en ik kijk eens schattig naar ‘t ventje en denk: “komaan man!!! Laat me nu eens aanvallen!”

Ventje zegt: “dat is een flinke zit meisje, Mieke ….”

Ventje laat me nog een pootje geven, eens omrollen of eens liggen. Daarna komt dan “Mieke … OKE”